Stond er op een steen geschilderd vlak bij onze camping @ Port Macquarie. Daar zijn we dan nog maar een extra dagje blijven staan!
En deze staan er ook:
donderdag 29 december 2011
Be more strange....
Stond er op een steen geschilderd vlak bij onze camping @ Port Macquarie. Daar zijn we dan nog maar een extra dagje blijven staan!
En deze staan er ook:
dinsdag 20 december 2011
Er lopen monitors op onze camping!!
Vanmorgen vertelde de dame aan de receptie van onze camping (Nambuca Headland Holiday Park) dat wij eten niet onbeheerd moeten achterlaten omdat er monitors op de camping zijn gesignaleerd. Dit zijn grote hagedissen, die lijken op een guana. Vorig jaar hebben wij wel guana's gezien op een camping, maar die waren nogal schuw en werden zelfs weggejaagd door een paar vogels (Magpie's). Die vogels moeten niets van deze beesten hebben omdat zij hun eieren opeten.
Monitors zijn minder schuw en vooral de jongen kunnen op een mens springen en met hun scherpe nagels, waarmee ze ook snel in bomen kunnen klimmen, kunnen ze je flink bezeren.
Wij kregen het advies om de camper niet onbeheerd open te laten staan en het eten goed op te bergen want daar zijn ze naar op zoek. Sinds vandaag hangen er waarschuwingsaffiches overal op de camping:
Zo ziet een monitor eruit:
Monitors zijn minder schuw en vooral de jongen kunnen op een mens springen en met hun scherpe nagels, waarmee ze ook snel in bomen kunnen klimmen, kunnen ze je flink bezeren.
Wij kregen het advies om de camper niet onbeheerd open te laten staan en het eten goed op te bergen want daar zijn ze naar op zoek. Sinds vandaag hangen er waarschuwingsaffiches overal op de camping:
Zo ziet een monitor eruit:
Morgen gaan we weer op zoek naar een andere camping.....(waren we zowiezo al van plan)
zondag 18 december 2011
Koala hospital in Port Macquarie en de spin
Koala hospital in Port Macquarie
Ik wilde graag het koala hospital bezoeken. We zagen op de Tom Tom dat het maar 1,9 km vanaf de camping was naar het koala hospital. Het was bewolkt maar helemaal niet koud. We besloten te gaan wandelen. Toen we om 12 uur aan de wandeling begonnen werd het al snel warmer, alhoewel de zon er nog niet bij was. De afstand tot het koala hospital viel uiteindelijk wel mee. We hebben al eerder een koala hospital bezocht, maar we wisten niet zeker of dit dezelfde was. Toen we er bijna waren, zagen we dat we hier al eerder zijn geweest. Er was eigenlijk niks veranderd. Jan heeft mij met een grote pluche koala in een rolstoel op de foto gezet. We hebben door het park gewandeld en de koala’s in de bomen zien zitten. We hebben mooie foto’s gemaakt. Ik vond het leuk weer koala’s te zien, maar het is toch mooier om ze in de vrije natuur te zien dan in een hospital. De dieren die in het hospital zijn worden opgelapt en uiteindelijk weer in hun oude leefgebied vrijgelaten. Er hing ook een poster met allemaal spinnen die hier voorkomen en hoe gevaarlijk ze zijn. Deze hebben we maar even op de foto gezet. Ik heb geprobeerd te achterhalen welke soort spin een aantal dagen geleden op de camper zat. Het lijkt mij een huntsman. Deze is volgens het kaartje niet zo gevaarlijk. Nadat we nog even het bezoekersboek getekend hebben besloten we weer terug te lopen naar de camping.
De spin
Hierboven schreef ik al over de spin. Het verhaal:
Enkele dagen geleden keek Jan ‘s avond door het raam boven de schuifdeur naar buiten. Hij zag ineens een grote spin voor het raam zitten. Gelukkig wel aan de buitenkant, maar toch! De spin was toch wel 5 cm groot met lange poten. We hebben de vliegenmepper gepakt en Jan is de camper uit gevlucht terwijl ik bang in de camper achterbleef. Ik zag de spin richting de achterkant langs het raam weglopen. Eenmaal buiten met zaklamp en vliegenmepper zagen we de spin niet meer! Het was eigenlijk tijd om naar bed te gaan! Ik was ineens klaarwakker en durfde eigenlijk ook niet naar bed. Jan is heel stoer gaan lezen op bed en ik ben er maar voorzichtig naast gaan liggen. We hebben allebei niet lekker geslapen. Ik heb nog een aantal avonden bij het raam gekeken, de camper rond gekeken en uiteindelijk maar bedacht dat we de spin onderweg tijdens het rijden hebben afgeschud.
Ik wilde graag het koala hospital bezoeken. We zagen op de Tom Tom dat het maar 1,9 km vanaf de camping was naar het koala hospital. Het was bewolkt maar helemaal niet koud. We besloten te gaan wandelen. Toen we om 12 uur aan de wandeling begonnen werd het al snel warmer, alhoewel de zon er nog niet bij was. De afstand tot het koala hospital viel uiteindelijk wel mee. We hebben al eerder een koala hospital bezocht, maar we wisten niet zeker of dit dezelfde was. Toen we er bijna waren, zagen we dat we hier al eerder zijn geweest. Er was eigenlijk niks veranderd. Jan heeft mij met een grote pluche koala in een rolstoel op de foto gezet. We hebben door het park gewandeld en de koala’s in de bomen zien zitten. We hebben mooie foto’s gemaakt. Ik vond het leuk weer koala’s te zien, maar het is toch mooier om ze in de vrije natuur te zien dan in een hospital. De dieren die in het hospital zijn worden opgelapt en uiteindelijk weer in hun oude leefgebied vrijgelaten. Er hing ook een poster met allemaal spinnen die hier voorkomen en hoe gevaarlijk ze zijn. Deze hebben we maar even op de foto gezet. Ik heb geprobeerd te achterhalen welke soort spin een aantal dagen geleden op de camper zat. Het lijkt mij een huntsman. Deze is volgens het kaartje niet zo gevaarlijk. Nadat we nog even het bezoekersboek getekend hebben besloten we weer terug te lopen naar de camping.
De spin
Hierboven schreef ik al over de spin. Het verhaal:
Enkele dagen geleden keek Jan ‘s avond door het raam boven de schuifdeur naar buiten. Hij zag ineens een grote spin voor het raam zitten. Gelukkig wel aan de buitenkant, maar toch! De spin was toch wel 5 cm groot met lange poten. We hebben de vliegenmepper gepakt en Jan is de camper uit gevlucht terwijl ik bang in de camper achterbleef. Ik zag de spin richting de achterkant langs het raam weglopen. Eenmaal buiten met zaklamp en vliegenmepper zagen we de spin niet meer! Het was eigenlijk tijd om naar bed te gaan! Ik was ineens klaarwakker en durfde eigenlijk ook niet naar bed. Jan is heel stoer gaan lezen op bed en ik ben er maar voorzichtig naast gaan liggen. We hebben allebei niet lekker geslapen. Ik heb nog een aantal avonden bij het raam gekeken, de camper rond gekeken en uiteindelijk maar bedacht dat we de spin onderweg tijdens het rijden hebben afgeschud.
vrijdag 16 december 2011
zaterdag 10 december 2011
We zijn gestoken door Blue bottles (kwallen)
We hadden gisteravond besloten nog een nachtje op deze camping in Norah Head te blijven voor 2 redenen:
We hadden ons goed ingesmeerd met factor 30 en vertrokken met onze boardjes naar de zee. Gauw onze kleren, handdoek en slippers onder de vlag gelegd en de zee in! Toen ik de zee in liep zag ik wel wat blauwe dingen drijven, maar gisteren hadden we ze ook op het zand zien liggen (uitgedroogd) en Jan dacht toen dat het vissemagen zijn. Dus ik zag er niks verkeerd in.
Jan was verder de zee ingegaan voor de betere golven. We waren nog niet eens zo lang in de zee toen ik Jan met zijn arm zag zwaaien om iets van zijn hand af te krijgen. Toen ik het water in keek zag ik ineens allemaal blauwe dingetjes om me heen. Dit kon niet veel goeds betekenen. Het waren er veel, erg veel! Ineens waren ze er! Jan hoorde een vrouw schreeuwen en zag de vrouw snel het water uitrennen. Iedereen om ons heen liep snel het water uit. Jan voelde prikkels op zijn hand, ik voelde prikkels op mijn pols en mijn bovenbeen. We gingen snel het water uit.
We hebben bij een lifeguard gevraagd wat die blauwe dingen in het water waren. Je raadt het al: Kwallen. Deze kwallen heten blue bottle. Ze branden eerst een uur en daarna jeuken ze nog een week!! Gelukkig hadden we de camera meegenomen zodat we de blue bottles op de foto konden zetten. Deze kwallen hebben soms wel slierten van 10 meter. Een kwal met een slierten van ongeveer 3 meter zagen wij op het strand liggen.
Volgens de lifeguard kwamen de kwallen met de stroming vanaf Queensland en is het heel ongewoon dat er zoveel kwallen in de zee voorkwamen rond deze tijd van het jaar. Dit zou pas rond Christmas moeten zijn. Je zag de kwallen gewoon in de golven naar de kust spoelen. Echt een hele vreemde gewaarwording. Onze zeemiddag is dus in het water gevallen, maar weer een ervaring rijker. Wat betreft de jeuk, die valt heel er mee. Jan heeft geen last en Agnes heeft een plek op haar been die jeukt. Dus veel geluk gehad.
Wat betreft het internet: we hebben besloten morgen naar een andere plaats te rijden. Het is maar even afwachten hoe het verder met ons internet gaat en onze blogspotbijdrage, maar zodra we weer online zijn, volgt er weer een bericht.
- gratis internet
- de camping ligt zeer dicht aan de zee
We hadden ons goed ingesmeerd met factor 30 en vertrokken met onze boardjes naar de zee. Gauw onze kleren, handdoek en slippers onder de vlag gelegd en de zee in! Toen ik de zee in liep zag ik wel wat blauwe dingen drijven, maar gisteren hadden we ze ook op het zand zien liggen (uitgedroogd) en Jan dacht toen dat het vissemagen zijn. Dus ik zag er niks verkeerd in.
We hebben bij een lifeguard gevraagd wat die blauwe dingen in het water waren. Je raadt het al: Kwallen. Deze kwallen heten blue bottle. Ze branden eerst een uur en daarna jeuken ze nog een week!! Gelukkig hadden we de camera meegenomen zodat we de blue bottles op de foto konden zetten. Deze kwallen hebben soms wel slierten van 10 meter. Een kwal met een slierten van ongeveer 3 meter zagen wij op het strand liggen.
Volgens de lifeguard kwamen de kwallen met de stroming vanaf Queensland en is het heel ongewoon dat er zoveel kwallen in de zee voorkwamen rond deze tijd van het jaar. Dit zou pas rond Christmas moeten zijn. Je zag de kwallen gewoon in de golven naar de kust spoelen. Echt een hele vreemde gewaarwording. Onze zeemiddag is dus in het water gevallen, maar weer een ervaring rijker. Wat betreft de jeuk, die valt heel er mee. Jan heeft geen last en Agnes heeft een plek op haar been die jeukt. Dus veel geluk gehad.
Wat betreft het internet: we hebben besloten morgen naar een andere plaats te rijden. Het is maar even afwachten hoe het verder met ons internet gaat en onze blogspotbijdrage, maar zodra we weer online zijn, volgt er weer een bericht.
vrijdag 9 december 2011
Het strand in Australië
Het wordt tijd dat we ook iets over het strand in Australië schrijven. Immers wie aan Australië denkt die denkt niet alleen aan surfboardjes, maar ook aan zonnige stranden. En die zijn er, talrijk. In tegenstelling tot de nederlanders gaan de Australiërs niet massaal naar het strand als de zon schijnt. Het komt dan ook regelmatig voor dat wij bijna de enigen zijn op het strand. Geen lange files er naar toe of zoeken naar een geschikte plek. nee, gewoon de auto naast het strand parkeren en een stukje lopen naar het strand. Of vanaf de camping lopend naar het strand. Veel campings aan de kust liggen namelijk op loopafstand van het strand.
Als de zon schijnt is het zand vaak te warm om er met de blote voeten over te lopen. Als je dan geen slippers aan hebt dan moet je heel hard lopen om je voeten niet te verbranden.
Soms kom je op strand met zand dat piept als je erop loopt. Dat is een bijzondere gewaarwording. Vorig jaar hebben we hier een kort filmpje van gemaakt:
We weten niet waardoor het komt dat het piept. Iemand vertelde eens dat dit komt omdat het kwartszand is waarvan alle deeltjes rond zijn.
Als je geluk hebt kun je onder een palmboom in de schaduw zitten op het strand. Is dat niet het geval dan kun je beter niet uitgebreid in de zon gaan liggen, omdat de kracht van de zon veel te sterk is. De sterkte wordt gemeten met een UV index. In Nederland is dit op z'n hoogst iets van 7 terwijl in Australië een UV index van 10 heel normaal is en wel kan oplopen naar 14. De UV index schijnt hier het sterkste te zijn van de hele wereld. Je kunt maar een paar minuten in deze zon zitten zonder te verbranden. Dat zal dan ook wel dirtect de reden zij daarom de stranden vaak zo leeg zijn. In Australíë wordt veel gewaarschuwd om niet te lang in de zon te zitten. Je ziet op zonnige dagen wel mensen met een paraplu op lopen. Tegen de zon. Ook grote zonnehoeden kom je regelmatig tegen. En mensen met witte vegen op hun gezicht. Dit kan zonnebrand zijn, factor 40+. Vooral kinderen krijgen dit opgesmeerd.
Als je in de zee wilt zwemmen wordt altijd aangeraden dit te doen in de buurt van lifegards. Dat zijn mensen die de stranden en de badgasten in de gaten houden. Je ziet ze op veel stranden aanwezig en er zijn dan vlaggen geplaatst waarbinnen je veilig kunt zwemmen.
Zo nu en dan verschijnt er een artikel in de krant dat een zwemmer door een haai is aangevallen. Daar hebben wij gelukkig geen ervaring mee. Veel enger zijn de (dodelijke) kwallen. Met name de Box jellyfish. Die is zo gevaarlijk omdat deze lange tentakels heeft die zo giftig zijn dat wanneer je door deze wordt gebeten je binnen een paar minuten een hartaanval krijgt.
Deze kwal komt vooral voor in het noorden van Australië. Boven de Gold coast; zeg maar iets boven Brisbane. Daar kun je dan ook beter niet in de zee zwemmen. Je hebt hier soms speciale stingernetten waarbinnen je veilig kunt zwemmen omdat de kwaller niet door de netten kunnen komen. Wij hebben het wel gedaan, maar volgens ons kunnen ze met hoge golven er gewoon overheen zwemmen.
Er wordt daarom ook wel met speciale anti-stinger zwempakken gezwommen. Dit zwempak is van nylon en zit heel strak om je lijf. Niet echt fijn maar wel veilig. Dat moet ook als je gaat snorkelen in The Great Barrier Reef.
Op sommige stranden zie je flessen azijn staan naast bijvoorbeeld een reddingsboei. Hiermee kun je de kwal besproeien en dan laten de tentakels los zonder dat er meer gif in het lichaam wordt gespoten. het is maar dat je het weet. Maar of het ook helpt??
Veder zie je in het noorden van Australië vaak waarschuwingsborden dat je moet oppassen voor zoutwater crokodillen. Die worden "salties"genoemd. Ook niet echt bevorderlijk voor de wens om een lekkere duik te nemen....
In het noorden gaat men dus nauwelijks naar de zee toe om te zwemmen. Wij moeten het dus van de tijd hebben dat we de coldcoast nog niet voorbij zijn. Nu dus.
We zijn vanmorgen na de koffie naar de zee gelopen. Dit is een klein stukje over de camping en dan door een soort bos lopen naar een parkeerplaats en die oversteken en je kunt naar beneden lopen via een trap en je bent op het strand. Toen Jan in de zee was met zijn boardje dreef hij al heel snel naar links door de stroming.
De zee trok zich terug dus je kon niet echt lekker op de golven meegaan. Ik heb nog geen boardje dus heb ik heerlijk in het water gestaan. De zon scheen volop en er is geen schaduwplek op het strand, dus terug na de camper voor de nodige schaduw. We hebben zonnebrand meegenomen uit Duitsland, factor 30!!
Onderweg kwamen we ook nog een bord tegen waarop vermeld stond dat er recent nog een python gezien is.
Als de zon schijnt is het zand vaak te warm om er met de blote voeten over te lopen. Als je dan geen slippers aan hebt dan moet je heel hard lopen om je voeten niet te verbranden.
Soms kom je op strand met zand dat piept als je erop loopt. Dat is een bijzondere gewaarwording. Vorig jaar hebben we hier een kort filmpje van gemaakt:
Als je geluk hebt kun je onder een palmboom in de schaduw zitten op het strand. Is dat niet het geval dan kun je beter niet uitgebreid in de zon gaan liggen, omdat de kracht van de zon veel te sterk is. De sterkte wordt gemeten met een UV index. In Nederland is dit op z'n hoogst iets van 7 terwijl in Australië een UV index van 10 heel normaal is en wel kan oplopen naar 14. De UV index schijnt hier het sterkste te zijn van de hele wereld. Je kunt maar een paar minuten in deze zon zitten zonder te verbranden. Dat zal dan ook wel dirtect de reden zij daarom de stranden vaak zo leeg zijn. In Australíë wordt veel gewaarschuwd om niet te lang in de zon te zitten. Je ziet op zonnige dagen wel mensen met een paraplu op lopen. Tegen de zon. Ook grote zonnehoeden kom je regelmatig tegen. En mensen met witte vegen op hun gezicht. Dit kan zonnebrand zijn, factor 40+. Vooral kinderen krijgen dit opgesmeerd.
Als je in de zee wilt zwemmen wordt altijd aangeraden dit te doen in de buurt van lifegards. Dat zijn mensen die de stranden en de badgasten in de gaten houden. Je ziet ze op veel stranden aanwezig en er zijn dan vlaggen geplaatst waarbinnen je veilig kunt zwemmen.
Zo nu en dan verschijnt er een artikel in de krant dat een zwemmer door een haai is aangevallen. Daar hebben wij gelukkig geen ervaring mee. Veel enger zijn de (dodelijke) kwallen. Met name de Box jellyfish. Die is zo gevaarlijk omdat deze lange tentakels heeft die zo giftig zijn dat wanneer je door deze wordt gebeten je binnen een paar minuten een hartaanval krijgt.
Deze kwal komt vooral voor in het noorden van Australië. Boven de Gold coast; zeg maar iets boven Brisbane. Daar kun je dan ook beter niet in de zee zwemmen. Je hebt hier soms speciale stingernetten waarbinnen je veilig kunt zwemmen omdat de kwaller niet door de netten kunnen komen. Wij hebben het wel gedaan, maar volgens ons kunnen ze met hoge golven er gewoon overheen zwemmen.
Er wordt daarom ook wel met speciale anti-stinger zwempakken gezwommen. Dit zwempak is van nylon en zit heel strak om je lijf. Niet echt fijn maar wel veilig. Dat moet ook als je gaat snorkelen in The Great Barrier Reef.
Op sommige stranden zie je flessen azijn staan naast bijvoorbeeld een reddingsboei. Hiermee kun je de kwal besproeien en dan laten de tentakels los zonder dat er meer gif in het lichaam wordt gespoten. het is maar dat je het weet. Maar of het ook helpt??
Veder zie je in het noorden van Australië vaak waarschuwingsborden dat je moet oppassen voor zoutwater crokodillen. Die worden "salties"genoemd. Ook niet echt bevorderlijk voor de wens om een lekkere duik te nemen....
We zijn vanmorgen na de koffie naar de zee gelopen. Dit is een klein stukje over de camping en dan door een soort bos lopen naar een parkeerplaats en die oversteken en je kunt naar beneden lopen via een trap en je bent op het strand. Toen Jan in de zee was met zijn boardje dreef hij al heel snel naar links door de stroming.
Onderweg kwamen we ook nog een bord tegen waarop vermeld stond dat er recent nog een python gezien is.
Wij zijn nu toch niet meer zo blij met de route door de bosjes naar het strand hier in Norah Head...
Abonneren op:
Posts (Atom)